Powrót do strony głównej Kochać to nie znaczy patrzeć na siebie, lecz patrzeć razem w tym samym kierunku. Miłość prawdziwa zaczyna się wtedy, gdy niczego w zamian nie oczekujemy. Tylko człowiek, który kochał umiera jak człowiek. Godzimy się z tym, że nie jesteśmy wieczni, ale nie możemy znieść tego, aby sprawy nasze i czyny utraciły nagle w naszych oczach wszelki sens. Wtedy bowiem obnaża się pustka, która nas otacza... Szanuję to, co trwa dłużej niż ludzie. Nie ma żadnej dla ciebie nadziei, jeżeli jesteś ślepy na to światło, które nie wynika z samych rzeczy, lecz z sensu rzeczy. Co z tego, że się stoi na środku skrzyżowania dróg, jeżeli nie ma się chęci, by iść dokądkolwiek. Doskonałość absolutna, w czymkolwiek by się przejawiała, jest symptomem śmierci. Żyją prawdziwie tylko ci, którzy nie znaleźli spokoju w zasobach, jakie nagromadzili. Im dajesz więcej, tym większym się stajesz. Ale potrzebny jest ktoś, aby przyjmować. Bowiem dawać to nie znaczy tracić. Jeżeli dajesz, otrzymujesz więcej niż dajesz. Byłeś bowiem niczym, a teraz stajesz się. Obowiązek rozpoznasz po tym przede wszystkim, że nie pozostawia ci on prawa wyboru. To co jest przyczyną twoich najgłębszych cierpień, jest zarazem źródłem twoich największych radości. Stajesz się kimś tylko w starciu z tym, co stawia ci opór. Zapewne są ludzie bierni, lecz bierność jest jakąś formą rozpaczy. W świecie, gdzie życie tak naturalnie łączy się z życiem, gdzie kwiat nawet w powiewie wiatru łączy się z innymi kwiatami, gdzie łabędź zna wszystkie łabędzie, tylko ludzie budują sobie samotność. Wszystko jest w człowieku paradoksalne. Komuś zapewnia się chleb, aby mógł tworzyć, a on usypia, zwycięski zdobywca niewieścieje, szczodry zdobywszy bogactwa staje się sknerą. Jesteśmy jedni dla drugich pielgrzymami, którzy różnymi drogami zdążają w trudzie na to samo spotkanie. Ten, kto nigdy nie odczuwał pragnienia, nic nie wie o istnieniu błogosławionych źródeł, do których prowadzą gwiazdy. Doskonałość osiąga się nie wtedy, kiedy nie można już nic dodać, ale kiedy nie można nic ująć Dbając jedynie o dobra materialne, budujemy sobie sami więzienie. Zamykamy się w nim samotni z naszymi pieniędzmi z popiołu, które nie dają nam nic, dla czego warto byłoby żyć. Tylko nieznane budzi lęk w człowieku. A dlatego, który się z nim mierzy, przestaje ono być nieznane. Zwłaszcza, jeżeli mu się przypatrujemy z trzeźwą powagą. Być człowiekiem to właśnie być odpowiedzialnym